این روزها ...

 تنها راه آروم نگه داشتن بچه ها اینه که با هم بازی فکری بکنیم ! از راه حلهای ناب ساغر که حالا که من حال و حوصله و وقت سر و کله زدن با بچه ها رو ندارم می تونم بشونمشون کنار خودم و باهاشون بازی کنم تا نه احساس دلتنگی بکنن و نه من زیادی خسته بشم !

تجربه جالبیه ،مخصوصا اگه تمام سعی خودت رو بکنی که مثل خود بچه ها باشی و به جای قوانین سفت و سخت آدم بزرگا، از قوانین نیم بند و متغیر بچه ها پیروی کنی ! اون وقت تو یک نوبت بازی حق زدن مهره حریف رو داری و تو دور بعدی نه ! و این از نظر بچه ها اصلا عجیب نیست، تازه خیلی هم خوبه مخصوصا جایی که به نفع اونا باشه !

این چند وقته ی اخیر نازنین زهرا بارها بهم ثابت کرده که دختر مسئولیت پذیریه و میشه به راحتی بهش تکیه کرد ! مثل یه مامان کوچولو به امیر علی می رسه و برای انجام کارها بهش کمک می کنه ! امیر هم  در نهایت جدیت به حرفاش گوش می کنه تا با این کارش ثابت کنه بزرگ شده و می تونه از پس خودش بر بیاد !

به داشتنشون ،به بودنشون ،و به این جوری بودنشون، افتخار می کنم ! امیدوارم هر دوشون عاقبت به خیر بشن !

..........................................................................................................

این روزها ...

حرف خونه تکونی نکردن من شده نقل محفل این و اون ! حتی برای خودم هم عجیبه !من ،کسی به هیچ دلیلی اجازه نمی داد دیگران توی زندگیش و انجام کاراش دخالت کنن ، چنان نسبت به این قضیه بی تفاوت شدم که حتی برای خودم هم عجیبه ! کار به جایی رسیده که حتی سپهر هم معترض شده !

منم زیاد سخت نمی گیرم ، اگه تونستم خودم انجامش می دم و اگه نشد هم نشد ! مامان اصرار داره که پرده ها و فرشا رو  بدیم بیرون برامون بشورن و برای تمیز کردن خونه هم کارگر بیاریم ! ولی من به شدت با این کار مخالفم ! کارگر آوردن برای من، یعنی اینکه تمام مدت بایستم بالای سرش و بهش بگم اینجا باید این طوری تمیز بشه، اونجا اون جوری آخر سر هم به دلم نچسبه و خودم دست به کار بشم !

تنها کسی که توی این مورد سکوت کرده و حرفی نمی زنه آقای خونه است ! دیشب خونه ی مامان اینا کاملا موضع خدش رو روشن کرد ! گفت : من هیچی نمی گم ولی ساقی لب تر کنه خودم دست به کار می شم خونه رو عین دسته گل تحویلش می دم !

حالا من دارم فکر می کنم چطوره اگه من دست نگه دارم و یک ساعت مونده به سال تحویل هوس لب تر کردن به سرم بزنه ؟!

...........................................................................................................

این روزها ...

خیلی با هم حرف می زنیم ، شاید دنبال نتیجه ی خاصی هم نباشیم ، صرفا با هم حرف می زنیم و از هر فرصتی هم استفاده می کنیم !

حرفمون این دفعه از جمله ی اون شروع شد

یه نفس عمیق کشید گفت

: بوی سیب می دهد حوا !

: بوی سیب که بده ! سیب مگه بلای جون آدم نبود ؟

: کی چنین حرفی زده ؟ اگه حوا نبود آدم، آدم نمی شد که !

: آدم از اول آدم بود حوا بهش سیب داد بیچارش کرد !

: حوا اگه اون سیب رو نمی داد به آدم ، آدم تا آخر عمرش توی همون بهشت به همون زندگی بخور و بخواب حیوانی رضایت می داد ، حوا ولی دست به انتخاب زد یعنی اولین کسی بود که از ویژگی خدادادیش استفاده کرد حالا یا درست یا غلط که احتمالا چون تقدیر بوده نمی شه بهش غلط گفت، اما مطمئنا حوا قبل از آدم، آدم شد !  قبلش اون دو تا آفریده هایی بودن که توی بهشت زندگی می کردن نه خلیفه ی خدا روی زمین که هدف آفرینششون بوده !

سکوت می کنم و فکر ...

گاهی اوقات درک چیزایی که میگه برام سخت میشه ! مخصوصا اگه تمام تصورات ذهنی منو به هم بریزه ! با اینکه اختلاف سنی چندان زیادی با هم نداریم ولی گاهی اوقات در برابرش احساس یه دختر کوچولو بهم دست میده که روبروی یه آدم عاقل و بالغ ایستاده ! از این احساس خوشم میاد همیشه منو به این نتیجه می رسونه که انتخابم درست بوده !

من همیشه فکر می کردم که ... اگه حوا اون سیب رو نمی داد به آدم ...

اما حالا دارم فکر می کنم که ...  اگه حوا اون سیب رو نمی داد به آدم ...

.......................................................................................................

پ.ن.

زهرا و علی یه شعر از توی مجله هاشون حفظ کردن که به طرز عجیبی با هم می خوننش

قطره ی ریز بارون

می خواست بیاد روی گل

باد اومد و هلش داد

افتاد رو بال بلبل

بلبل نوکش رو وا کرد

قطره ی آبو برداشت

مثل یه خال خوشگل

روی لبای گل کاشت

پ.ن.

هر وقت بحثمون خیلی پیچیده و سنگین می شه ،می گه دارم درس پس می دم به علامه طباطبایی !